หลักทางเศรษฐศาสตร์เกี่ยวกับการปล่อยมลพิษ ได้ระบุไว้ว่า โดยหลักการที่ถูกต้อง ใครที่เป็นผู้ปล่อยก๊าซเรือนกระจก ต้องรับผิดชอบการปล่อยก๊าซด้วย (Polluter pays principle) และกระบวนการในการวัดปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจก คือ คาร์บอนเครดิต เพื่อใช้ควบคุมการปล่อยก๊าซเรือนกระจกว่าแต่ละหน่วยงาน หรือโรงงาน สามารถปล่อยก๊าซเรือนกระจก ได้มากน้อยขนาดไหน

หากหน่วยงานหรือโรงงานใด ปล่อยก๊าซเรือนกระจกเกินกว่าจำนวนคาร์บอนเครดิต จะใช้วิธีการซื้อเครดิต เพื่อชดเชยจำนวนที่ปล่อยเกินไปกว่าที่กำหนด ตลาดคาร์บอนเครดิต เป็นพื้นที่สำหรับซื้อขายแลกเปลี่ยนคาร์บอนเครดิต โดยเป็นเครื่องมือทางการตลาดที่กระตุ้นให้ภาคเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมมุ่งลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก

ตลาดคาร์บอนเครดิต ในปัจจุบันแบ่งออกเป็น 5 ประเภท คือ 1. ตลาดคาร์บอนภาคบังคับ ส่วนใหญ่จะเป็นอุตสาหกรรมระหว่างประเทศ หรือเป็นการตกลงระหว่างประเทศกับรัฐบาล โดยจะเป็นตัวกำหนดปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจก มีผลทางกฎหมาย หากไม่ปฏิบัติตามจะมีบทลงโทษที่ชัดเจน และ 2. ตลาดคาร์บอนภาคสมัครใจ เป็นตลาดสำหรับภาคเอกชนและธุรกิจ ที่ต้องการลดปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกแบบสมัครใจ ไม่มีผลผูกพันธ์ทางกฎหมาย โดยสมาชิกสามารถตั้งเพดานการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้ด้วยตนเอง

สำหรับคนที่อยากจะสร้างรายได้ และอยากมีส่วนร่วมในการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก จะต้องเข้า 4 เงื่อนไขขององค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก จึงจะสามารถสร้างคาร์บอนเครดิตเพื่อขายได้ โดย 4 เงื่อนไขดังกล่าว มีดังนี้ 1. มีพื้นที่ปลูกต้นไม้ประเภทไม้ยืนต้นตั้งแต่ 10 ไร่ขึ้นไป 2. มีเอกสารสิทธิ์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย หรือได้รับอนุญาตอย่างถูกต้องตามกฎหมาย 3. มีความรู้ในการประเมินการกักเก็บคาร์บอน และ 4. มีเงินในการจ้างผู้ประเมินภายนอกมาตรวจสอบความใช้ได้ และทวนสอบข้อมูลก๊าซเรือนกระจก