กระต่ายตัวหนึ่งหลงตัวเอง ชอบคุยโวโอ้อวดว่าวิ่งเร็วกว่าใคร ๆ เมื่อพบเต่าเดินต้วมเตี้ยมมา ก็หัวเราะเยาะ
“นี่เจ้าเต่า ! มัวแต่คลานงุ่มง่ามอยู่อย่างนี้ เมื่อไหร่จะไปถึงสักที ต่อให้เจ้าวิ่งไปก่อนครึ่งวัน ข้าเดินตามไปทีหลังก็ยังทันเลย”
เต่านึกขุ่นเคืองไม่พอใจจึงท้ากระต่ายวิ่งแข่ง กระต่ายก็หัวเราะจนตัวงอ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ! หน็อยแน่ บังอาจมาท้านักวิ่งอย่างข้ารึ”
ทั้งสองประลองฝีเท้ากันโดยมีหมาจิ้งจอกเป็นกรรมการตัดสิน
เมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น กระต่ายก็ออกวิ่งฉิวนำหน้าไปไกล พอมาถึงครึ่งทาง กระต่ายเหลียวหลังมองหาเจ้าเต่าคู่แข่ง แต่ไม่พบแม้เงาก็ชะล่าใจ
“แวะงีบสักหน่อยดีกว่า ถึงยังไงก็ชนะอยู่แล้ว”
กระต่ายจึงหยุดพักเอนกายใต้ต้นไม้ใหญ่จนเผลอหลับไปเสียนาน ในขณะที่เจ้าเต่ายังคงมุ่งหน้าเดินต่อไปโดยไม่หยุดพัก
เมื่อกระต่ายตื่นขึ้นมาก็ตกใจที่เวลาผ่านล่วงเลยไปมากแล้ว รีบกระโดดผลุง ตะลีตะลานออกวิ่ง แต่สายไปเสียแล้ว เพราะเจ้าเต่าได้ไปถึงเส้นชัยเป็นผู้ชนะอยู่ก่อนแล้ว
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความประมาทเป็นต้นเหตุของความพ่ายแพ้ แม้คู่ต่อสู้จะอ่อนด้อยกว่าก็ตาม
ติดตามสาระน่ารู้เพิ่มเติมได้ที่ Kidsfun
ค้นพบความสนุกและสาระความบันเทิงสำหรับลูกได้ที่ @kidsfunth






