พ.ร.บ. สุรา 2568 ผู้ประกอบการต้องรู้ 3 ข้อสำคัญ | เงินทองของจริง

หลังจากประกาศพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2568 ร้านค้าหลายแห่งเกิดความเข้าใจผิดว่ากฎหมายฉบับใหม่อนุญาตให้ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในช่วง 14.00-17.00 น. ได้แล้ว แต่ความจริงแล้วกฎหมายยังคงห้ามขายในช่วงเวลาดังกล่าว

 

การแก้ไขในครั้งนี้เป็นเพียงการยกเลิกประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 253 ซึ่งเป็นกฎหมายเก่าที่ซ้ำซ้อน แต่ยังคงมีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่องกำหนดเวลาห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2568 ที่มีข้อห้ามเรื่องเวลาขายเหมือนเดิม

 

เวลาขายที่ถูกต้องตามกฎหมาย

 

ร้านค้าและร้านอาหารทั่วไปยังคงสามารถขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้เฉพาะช่วงเวลา:

– 11.00 – 14.00 น.

– 17.00 – 24.00 น.

 

ห้ามขายในช่วงเวลา 14.00 – 17.00 น. ผู้ประกอบการที่ขายในช่วงเวลาดังกล่าวมีความเสี่ยงที่จะทำผิดกฎหมาย

 

ข้อยกเว้นสำหรับสถานที่พิเศษ

 

มีเพียง 3 กรณีเท่านั้นที่สามารถขายนอกเวลาที่กำหนดได้:

 

1. สนามบิน – อาคารที่ให้บริการแก่ผู้โดยสารภายในสนามบินที่ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ

2. สถานบริการ – ตามกำหนดเวลาเปิด-ปิดของสถานบริการตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ

3. โรงแรม – โรงแรมที่จดทะเบียนตามกฎหมาย

 

เหตุผลของการควบคุมเวลาขาย

 

การจำกัดเวลาขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มีเหตุผลสำคัญ 3 ประการ

 

1. ลดความสะดวกในการเข้าถึง 

การจำกัดเวลาทำหน้าที่เป็น "เกราะกำบัง" ในการชะลอการบริโภค โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่มีความเสี่ยงสูง เช่น หลังเลิกงานหรือช่วงกลางคืน

 

2. ลดอุบัติเหตุและความรุนแรงทางสังคม  

งานวิจัยทั้งในและต่างประเทศยืนยันว่า ความพร้อมในการซื้อเครื่องดื่มตลอดเวลาสัมพันธ์กับอัตราอุบัติเหตุบนท้องถนน การทะเลาะวิวาท และอาชญากรรมที่สูงขึ้น

 

3. คุ้มครองเยาวชน 

เวลาห้ามขายช่วยป้องกันไม่ให้เยาวชนเข้าถึงเครื่องดื่มได้ง่ายเกินไป โดยเฉพาะในชั่วโมงที่ครอบครัวและโรงเรียนไม่สามารถดูแลได้เต็มที่

 

การจำกัดเวลาขายจึงไม่ใช่การจำกัดเสรีภาพ แต่เป็นภูมิคุ้มกันทางสังคมที่ช่วยลดต้นทุนทางสุขภาพ อุบัติเหตุ และความรุนแรงที่จะตกกับครอบครัวและสังคมโดยรวม

 

การแก้ไขเพิ่มเติมที่สำคัญ

 

1. เพิ่มอำนาจหน้าที่พนักงานเจ้าหน้าที่

 

กฎหมายฉบับใหม่เพิ่มอำนาจให้พนักงานเจ้าหน้าที่ 6 ประการ ได้แก่

 

– เข้าไปในสถานที่หรือบริเวณที่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพื่อตรวจสอบและควบคุม

– เรียกหรือขอดูบัตรประจำตัวประชาชนหรือเอกสารอื่นเพื่อบันทึกข้อมูลกรณีทำความผิด

– ตรวจสอบหรือรวบรวมพยานหลักฐานเพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดี

– ตักเตือนหรือสั่งให้ผู้กระทำความผิดระงับหรือแก้ไข รวมถึงสั่งให้ระงับการเผยแพร่สื่อโฆษณา

– สั่งปิดสถานที่ สถานประกอบการ หรือสถานบริการที่ใช้กระทำความผิด

– แจ้งให้ผู้ออกใบอนุญาตสั่งพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตผลิต ขาย หรือนำเข้าสุรา

 

2. ควบคุมการโฆษณาและการตลาดเข้มข้นขึ้น

 

กฎหมายกำหนดข้อห้ามใหม่ 3 ประการ

 

ห้ามใช้ชื่อเสียงโฆษณา 

ห้ามบุคคลที่มีชื่อเสียงใช้ชื่อเสียงของตนเพื่อแสวงหาประโยชน์ส่วนตน สื่อสารข้อมูลต่อสาธารณชน หรือแสดงชื่อ/เครื่องหมายของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์โดยมุ่งหมายชักจูงใจให้ผู้อื่นบริโภค (ยกเว้นการสื่อสารทางวิชาการในวงจำกัด)

 

ห้ามโฆษณาแบบ "เนียน" 

ห้ามโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ผ่านผลิตภัณฑ์หรือสินค้าอื่นด้วยการใช้ชื่อหรือโลโก้เดียวกันหรือใกล้เคียงกัน

 

ห้ามสนับสนุนกิจกรรมที่ส่งเสริมการบริโภค 

ห้ามให้การสนับสนุนกิจกรรมเพื่อสังคมหรือสาธารณประโยชน์ในลักษณะที่ส่งเสริมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

 

3. ส่งเสริมการบำบัดและฟื้นฟู

 

คณะกรรมการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สามารถเสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อ

 

– สนับสนุนงบประมาณหรือจัดหาแหล่งเงินทุนสำหรับการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสภาพผู้ติดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

– ส่งเสริมและสนับสนุนการดำเนินการบำบัดรักษาให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

 

พระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2568 ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเวลาขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ผู้ประกอบการยังคงต้องปฏิบัติตามกฎเวลาขายเดิม และต้องระวังการโฆษณาที่เข้มงวดมากขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงการละเมิดกฎหมายที่อาจส่งผลถึงการพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาต

 

การปฏิบัติตามกฎหมายอย่างถูกต้องไม่เพียงช่วยหลีกเลี่ยงความเสี่ยงทางกฎหมาย แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสังคมที่ปลอดภัยและมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นอีกด้วย