กาลครั้งหนึ่งที่ในทุ่งหญ้าสีเขียว มีลูกกระต่ายน้อยตัวหนึ่ง น่ารัก อ่อนโยน แต่ก็มีนิสัยอย่างหนึ่งคือ…“งอแงเก่งที่สุดในป่า!”

ถ้าไม่ได้ของเล่น ก็จะร้องไห้ ถ้าขนมหมดก่อน ก็จะทิ้งตัวลงพื้น ถ้าแม่พูดว่า “รอแป๊บนะลูก” กระต่ายน้อยจะตะโกนว่า 

กระต่ายน้อย : “ไม่เอาาาา!!”

แม่กระต่ายทั้งรักทั้งห่วง เลยคิดแผนให้กระต่ายน้อยเลิกงอแง…

วันหนึ่ง แม่พากระต่ายน้อยไปเล่นที่ “บ้านของเพื่อนสัตว์” มีทั้งลูกหมี, จิ้งจอกฟ็อกกี้, และแกะน้อยปุกปุย

ทุกครั้งที่มีเรื่องไม่ถูกใจเกิดขึ้น เพื่อนๆ จะใช้ “ถุงเย็นใจ” ถุงวิเศษที่มีวิธีสงบใจข้างใน

เมื่อกระต่ายน้อยแย่งของเล่นกับฟ็อกกี้ ฟ็อกกี้ไม่ร้องไห้ แต่หยิบถุงขึ้นมาแล้วพูดว่า

ฟ็อกกี้ : “หายใจลึกๆ แล้วนับ 1–5 ในใจ”

เมื่อลูกหมีหกล้มตอนเล่น เขาไม่งอแง แต่หยิบกระจกในถุงแล้วบอกตัวเองว่า

ลูกหมี : “ไม่เป็นไร ลุกขึ้นใหม่ได้!”

กระต่ายน้อยแอบมอง แล้วรู้สึกแปลกใจ 

กระต่ายน้อย : ทำไมเพื่อนๆ ไม่ร้องเลยล่ะ?

เย็นวันนั้น กระต่ายน้อยนึกอยากกินขนมแต่ขนมหมดแล้ว เธอเริ่มจะร้องไห้ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้!
“ถุงเย็นใจ!” เธอไม่มีถุง แต่มีหัวใจและสมองนี่นา!

เธอหลับตา หายใจเข้า–ออกเบาๆ แล้วพูดกับตัวเองว่า

กระต่ายน้อย : “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้กินอีก”

แม่กระต่ายยิ้มกว้าง
แม่กระต่าย :“กระต่ายน้อยไม่งอแงแล้วนี่นา!”

จากนั้นมา กระต่ายน้อยฝึกใช้ “ถุงเย็นใจในใจตัวเอง” ทุกครั้งที่รู้สึกไม่โอเค และเธอก็กลายเป็นกระต่ายน้อยใจสงบของทุ่งหญ้าไปในที่สุด