ณ โรงเรียนของหมู่บ้านแห่งปัญญา วันนี้เป็น “วันอวดของเล่นที่รัก” เด็กๆ ตื่นเต้นกันมาก
“ปุยเมฆ” ลูกแกะขี้อาย เพื่อนสนิทของฝันดี เธอกอดตุ๊กตาเมฆน้อยสีขาวปุกปุยไว้แนบอก นั่นคือของเล่นที่ปุญเมฆษรักที่สุด เมื่อถึงตาของปุยเมฆ เธอเดินออกมาหน้าห้องด้วยท่าทางเขินอาย
“เอ่อ… นี่คือเพื่อนรักของเรา” ปุยเมฆพูดเสียงเบา
ทันใดนั้น “ไทเกอร์” (ลูกเสือตัวน้อยจอมแสบ) ก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น “ฮ่าๆๆ! นั่นมันก้อนสำลีชัดๆ ดูตลกจัง!”
คำพูดของไทเกอร์ เหมือนเข็มเล็กๆ ที่ทิ่มลงไปในใจของปุยเมฆ ปุยเมฆเสียใจหน้าตาแดงก่ำ น้ำตาคลอขึ้นมาทำท่าจะร้องไห้
ฝันดีเห็นเพื่อนรักกำลังเสียใจ เธอรู้สึกไม่สบายใจมาก จึงหยุดคิดว่าจะช่วยเหลือเพื่อนยังไงดี ถึงเธอกลัวไทเกอร์ที่ตัวโตและเสียงดัง แต่ความสงสารเพื่อนมีมากกว่า
ฝันดีสูดหายใจลึกแล้วตัดสินใจก้าวออกไปยืนข้างๆ ปุยเมฆ
“ไทเกอร์ หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ!” ฝันดีพูดด้วยเสียงที่ดังฟังชัด “นั่นคือของรักของปุยเมฆ เธอไม่มีสิทธิมาหัวเราะแบบนี้นะ!”
ทั้งห้องเงียบกริบ ไทเกอร์อ้าปากค้าง ไม่คิดว่าฝันดีจะกล้าพูด
ฝันดีหันไปหาปุยเมฆ “ตุ๊กตาของเธอน่ารักมากเลย มันนุ่มนิ่มน่ากอดมาก ๆ”
ปุยเมฆเงยหน้าขึ้น เธอยิ้มทั้งน้ำตา ไทเกอร์รู้สึกผิดจึงเดินมาพูดเบาๆ ว่า “ขอโทษนะ”
คุณครูนกฮูกยิ้มให้ฝันดีอย่างภาคภูมิใจ วันนี้ฝันดีรู้สึก หัวใจพองโตเหมือนลูกโป่งที่ลอยได้ เธอภูมิใจที่ได้ใช้ความกล้าหาญปกป้องความรู้สึกของเพื่อนรัก
ติดตามสาระน่ารู้เพิ่มเติมได้ที่ Kidsfun
ค้นพบความสนุกและสาระความบันเทิงสำหรับลูกได้ที่ @kidsfunth
